(1) Maandag
Om een of andere reden had ik gedacht dat het vanzelf zou gaan, dat er een onstuitbare stroom van woorden zou volgen. Maar ik blokkeer. Ik weet niet waar te beginnen. Het is alsof mijn geest ineens helemaal blank is geworden. Hoe moet ik nu in hemelsnaam vertellen wat ik wil vertellen? Wie gaat me au sérieux nemen? Ik kan mezelf nauwelijks ernstig nemen, zit hier als een onnozele trien te giechelen achter mijn computer.
Maar tegelijk voel ik die verlammende angst waarmee ik nu al vier weken moet leven. Is het allemaal echt of ben ik gek aan het worden?
Neen, ik beeld me niets in. Dat kan gewoon niet. Ik was altijd een toonbeeld van evenwicht. Betrouwbare, sterke Joanna. Een vrouw als ik gaat niet onderuit, nooit.
Waar te beginnen? Ik weet het gewoon niet. Ik schrijf maar op. Het komt er allemaal nogal verward en ongestructureerd uit, vrees ik. In brokjes en stukjes. Niet mijn stijl, maar stijl is het minste waarover ik me nu zorgen maak.
