(4) Maandag
Oké, geen uitstel meer. Hier komt ie…
Ik hoor al enkele weken, sinds half november, een vreemd kloppend geluid in een muur in mijn huis. Het is nooit luid, maar het volume varieert voortdurend, net als het ritme. En het zit niet op één plek, maar lijkt te verschuiven in de muur. De ene keer hoor ik het links, dan rechts, dan weer hoger, dan lager. Soms houdt het slechts enkele minuten aan, soms een uur, maar ik hoor het steeds meer, en steeds langer.
Gisteren duurde het vier uur, onophoudelijk.
De buren zijn het niet. Die kant van mijn huis eindigt op de tuin. Er staat buiten ook niemand op de muur te bonken, mocht u dat denken. Dat weet ik heel zeker, want het geluid situeert zich enkel en alleen op de eerste verdieping.
Wat is het dan wel? Ik heb er geen idee van. Ik weet alleen dat het me angst aanjaagt. Mocht iemand een idee hebben, laat het me a.u.b. weten.
Ik denk dat ik met een klopgeest zit. Hoe belachelijk klinkt dat?
(3) Maandag
Een blog garandeert me anonimiteit, en biedt me de kans om te communiceren met de buitenwereld over mijn probleem. De nood om met iemand te kunnen praten is hoog.
Als u dit leest, reageer a.u.b. Zeg me wat u ervan denkt. Al scheldt u me uit voor gek. Mischien hebt u wel gelijk.
Mezelf. Ik moet iets over mezelf schrijven, voor ik echt van start ga.
Joanna T. is niet mijn echte naam. Natuurlijk niet. Ik ben een gerespecteerde professional, een in bepaalde kringen vrij bekende journaliste. 30+, alleenstaand, geen kinderen. Meer hoeft u niet te weten.
Maar helpt u me a.u.b. Reageer!
(2) Maandag
Ik heb geen flauw idee wat er aan de hand is met mij. Of beter, dat heb ik wel, maar wat ik denk is te gek voor woorden. Onmogelijk gewoon.
Mijn hele leven al hou ik een dagboek bij. Dit is de eerste keer dat ik het publiek maak. Ik weet niets van blogs af. Het lijkt me vreemd om je diepste zieleroerselen te willen delen met de hele wereld. Maar dit is geen schreeuw om aandacht.
Eerder een schreeuw om hulp.
Zo, het hoge woord is eruit.
(1) Maandag
Om een of andere reden had ik gedacht dat het vanzelf zou gaan, dat er een onstuitbare stroom van woorden zou volgen. Maar ik blokkeer. Ik weet niet waar te beginnen. Het is alsof mijn geest ineens helemaal blank is geworden. Hoe moet ik nu in hemelsnaam vertellen wat ik wil vertellen? Wie gaat me au sérieux nemen? Ik kan mezelf nauwelijks ernstig nemen, zit hier als een onnozele trien te giechelen achter mijn computer.
Maar tegelijk voel ik die verlammende angst waarmee ik nu al vier weken moet leven. Is het allemaal echt of ben ik gek aan het worden?
Neen, ik beeld me niets in. Dat kan gewoon niet. Ik was altijd een toonbeeld van evenwicht. Betrouwbare, sterke Joanna. Een vrouw als ik gaat niet onderuit, nooit.
Waar te beginnen? Ik weet het gewoon niet. Ik schrijf maar op. Het komt er allemaal nogal verward en ongestructureerd uit, vrees ik. In brokjes en stukjes. Niet mijn stijl, maar stijl is het minste waarover ik me nu zorgen maak.
