(8) Vrijdag
Vandaag het de hele dag druk gehad met een interview dat dringend af moest. Er moet ook nog gewerkt worden, zelfs al zit een mens dan met een klopgeest in huis. Geen tijd gehad dus om me zorgen te maken. Wat voelde dat goed.
De hele dag nog niets gehoord. Maar daar kan nog verandering in komen. Hopelijk krijg ik wat slaap vannacht. Moet morgen vroeg uit de veren voor een reportage in Nederland.
WAARGENOMEN ACTIVITEIT DONDERDAG
Geen , lekker rustig.
(7) Donderdag
GISTEREN WAARGENOMEN ACTIVITEITEN:
- De hele avond tussen ongeveer 20u00 en middernacht: een langzaam, regelmatig getik met tussenpozes van ongeveer 2 seconden. Iets luider dan gisteren had ik de indruk.
- Even voor middernacht was het plots gedaan
Heb de hele tijd beneden zitten wachten tot het voorbij was. Durfde het uiteindelijk toch niet aan om naar boven te gaan. In slaap gevallen op de sofa. Voelde me geradbraakt deze ochtend.
(6) Woensdag – Goede voornemens
Ik heb besloten om het professioneel aan te pakken. Als ik dan toch met een klopgeest, of wat het ook is, zit opgescheept, kan ik er maar evengoed wat mee doen. Ik kies voor een journalistieke benadering, wat betekent dat ik het probleem ga opvolgen, beschrijven, analyseren en proberen te verklaren. Hoe ikhet allemaal precies ga doen, weet ik nog niet, maar er moet op een of andere manier enige structuur in zitten. Wat voor zin heeft het anders allemaal?
Als ik dit aanpak als de zoveelste reportage op rij, word ik misschien een heel klein beetje verlost van dat verlammende gevoel van angst.
TAKENLIJSTJE:
* Ik veronderstel dat ik moet beginnen bij het begin. Een verslag vanaf dag 1, voor zover ik me de details nog herinner.
* Daarnaast moet ik ook een registratiesysteem opzetten, een soort logboek van de activiteiten van de klopgeest (wat vind ik het telkens weer verschrikkelijk om dat woord te gebruiken)
* Op zoek gaan naar gelijkaardige fenomenen – wat ik nu voor mezelf een klopgeest noem, is misschien iets heel anders.
* Een mogelijke oplossing vinden (kent iemand soms een goede exorcist?)
WAARGENOMEN KG-ACTIVITEITEN DI. 11/12:
16u00-16u12: licht roffelend geluid rechts onderdaan de muur.
Daarna niets meer. KG is nu al twee dagen bijzonder rustig voor zijn doen.
(5) Dinsdag
Na nauwelijks vier weken ben ik – in mezelf – al over ‘hij’ beginnen praten. ‘Hij’ is weer bezig ‘Hij’ is gestopt. ‘Hij’ is kalm vandaag. Of net niet.
‘Hij’ heeft het gisteren niet al te bont gemaakt. Een uurtje tussen zeven en acht ’s avond. Daarna hield ‘hij’ het voor bekeken.
Ik geraak er maar niet uit wat het is. Het geluid op zich is heel goed onderscheidbaar, net alsof iemand met een vingernagel op de muur tikt. Maar toch ook weer niet.
Mocht ik weten waarmee ik te maken heb, zou het maar half zou angstaanjagend zijn. De mens is bang van wat hij niet kent. Op dit moment moet ik me iedere keer weer vermannen om naar boven te gaan. Wat belachelijk is, omdat zowel mijn slaapkamer als de badkamer zich op de eerste verdieping bevinden. Ik slaap nog steeds boven, maar ik weet niet hoelang ik de moed nog kan opbrengen.
Aan Peter Mens:
Neen, de centrale verwarming kan het niet zijn. Noch in, noch langs de muur in kwestie lopen buizen. Dat weet ik heel zeker.
(4) Maandag
Oké, geen uitstel meer. Hier komt ie…
Ik hoor al enkele weken, sinds half november, een vreemd kloppend geluid in een muur in mijn huis. Het is nooit luid, maar het volume varieert voortdurend, net als het ritme. En het zit niet op één plek, maar lijkt te verschuiven in de muur. De ene keer hoor ik het links, dan rechts, dan weer hoger, dan lager. Soms houdt het slechts enkele minuten aan, soms een uur, maar ik hoor het steeds meer, en steeds langer.
Gisteren duurde het vier uur, onophoudelijk.
De buren zijn het niet. Die kant van mijn huis eindigt op de tuin. Er staat buiten ook niemand op de muur te bonken, mocht u dat denken. Dat weet ik heel zeker, want het geluid situeert zich enkel en alleen op de eerste verdieping.
Wat is het dan wel? Ik heb er geen idee van. Ik weet alleen dat het me angst aanjaagt. Mocht iemand een idee hebben, laat het me a.u.b. weten.
Ik denk dat ik met een klopgeest zit. Hoe belachelijk klinkt dat?
(3) Maandag
Een blog garandeert me anonimiteit, en biedt me de kans om te communiceren met de buitenwereld over mijn probleem. De nood om met iemand te kunnen praten is hoog.
Als u dit leest, reageer a.u.b. Zeg me wat u ervan denkt. Al scheldt u me uit voor gek. Mischien hebt u wel gelijk.
Mezelf. Ik moet iets over mezelf schrijven, voor ik echt van start ga.
Joanna T. is niet mijn echte naam. Natuurlijk niet. Ik ben een gerespecteerde professional, een in bepaalde kringen vrij bekende journaliste. 30+, alleenstaand, geen kinderen. Meer hoeft u niet te weten.
Maar helpt u me a.u.b. Reageer!
(2) Maandag
Ik heb geen flauw idee wat er aan de hand is met mij. Of beter, dat heb ik wel, maar wat ik denk is te gek voor woorden. Onmogelijk gewoon.
Mijn hele leven al hou ik een dagboek bij. Dit is de eerste keer dat ik het publiek maak. Ik weet niets van blogs af. Het lijkt me vreemd om je diepste zieleroerselen te willen delen met de hele wereld. Maar dit is geen schreeuw om aandacht.
Eerder een schreeuw om hulp.
Zo, het hoge woord is eruit.
(1) Maandag
Om een of andere reden had ik gedacht dat het vanzelf zou gaan, dat er een onstuitbare stroom van woorden zou volgen. Maar ik blokkeer. Ik weet niet waar te beginnen. Het is alsof mijn geest ineens helemaal blank is geworden. Hoe moet ik nu in hemelsnaam vertellen wat ik wil vertellen? Wie gaat me au sérieux nemen? Ik kan mezelf nauwelijks ernstig nemen, zit hier als een onnozele trien te giechelen achter mijn computer.
Maar tegelijk voel ik die verlammende angst waarmee ik nu al vier weken moet leven. Is het allemaal echt of ben ik gek aan het worden?
Neen, ik beeld me niets in. Dat kan gewoon niet. Ik was altijd een toonbeeld van evenwicht. Betrouwbare, sterke Joanna. Een vrouw als ik gaat niet onderuit, nooit.
Waar te beginnen? Ik weet het gewoon niet. Ik schrijf maar op. Het komt er allemaal nogal verward en ongestructureerd uit, vrees ik. In brokjes en stukjes. Niet mijn stijl, maar stijl is het minste waarover ik me nu zorgen maak.
